kopafbeelding rijst en omoe-logo

Rijst is bij een toko vanzelfsprekend het standaard stapelvoedsel.
En die hebben we dan ook, verschillende soorten; verschillende kwaliteiten ook: van goed tot de absolute top.
In verschillende gewichten. Zakken van 10 kilo of groter, zakken van 4½ kilo, maar ook groot ingekocht en voor uw voordeel herverpakt in zakken van één of twee kilo.

Oeffff . . .
Er wordt wel eens verzucht, dat rijst koken zo moeilijk is. Misschien is dat wel zo.
Rijst is dol op water en de kok moet precies de juiste hoeveelheid water bij de juiste kooktijd weten om díe ene soort precies goed te krijgen: niet papperig maar ook niet te droog. Rijst is zo dorstig, dat het het meest natuurlijke anti-klontermiddel is in een zoutstrooiertje op tafel.
Wanneer je dan beseft, dat binnen dezelfde rijstsoort er schommelingen per streek en per oogst zijn, zou de moed je in de schoenen zinken.
Gelukkig zijn er ook soorten, die geschikt zijn voor beginnende koks.

Met een elektrische rijstkoker (die verkopen we in diverse maten) kunt u zonder veel gedoe en geklieder altijd wel een acceptabel resultaat krijgen.
Met wat experimenteren kunt u ook met úw rijst zelfs een perfect resultaat daarmee halen.

Al die soorten . . .
Er zijn ook regionale voorkeuren. In Europa willen veel mensen droogkokende rijst, van een zo lang mogelijke korrel.
In het Oosten ligt de voorkeur juist bij een wat kleveriger rijst. Niet overal trouwens.
In het zuiden van India is er een eeuwenoude methode om de rijst eerst zoveel mogelijk voedingsstoffen uit het vlies om de korrel te laten opnemen en dan pas te pellen: Parboiled rijst, in Nederland wordt hij ook wel eens ‘hotelrijst’ genoemd. En je moet het als kok wel heel bont maken, om daarvan geen droge rijst te kunnen koken.

Dat maakt hem geschikt voor beginners, maar een ervaren kok zal hem ook graag voor bijv. een nasi goreng gebruiken. Dat parboiled rijst gezonder is dan zuiver witte, gepelde rijst is dan mooi meegenomen.

Japanners willen hun rijst weer wat kleveriger dan anderen. De rijstsoorten die daar worden geteeld zijn kostbaar, alleen al door de schaarse landbouwgrond.

Eigenlijk is het best vreemd, die voorkeur in Europa.
Inheemse rijst uit de landen rond de Middellandse Zee is rondgraanrijst. En die is van nature beduidend kleveriger. De meest bekende soort is arboriorijst, waarvan je mooie pilav, een geurige risotto of een paëlla kunt koken. Allemaal toch duidelijk wat vochtiger gerechten waarbij de rijst niet droog is. Maar arborio is inderdaad wat lastiger te bereiden dan een pan vol witte korrels uit een snelkookpakje. En lastiger, tijdrovender ook dan pasta; die verdringt dan ook veel traditionele rijstgerechten.
Er zijn, naast droogkokende en iets of nog kleviger rijst ook papkokende en echte kleefrijst. Van de laatste kun je, mits goed gestoomd, liefst strak gewikkeld in een stevig dichtgeknoopt bananenblad, na afkoelen blokjes snijden.
Lontong, een lekkernij waarmee geweldige gerechten te maken zijn. En ook daarvan is er gelukkig een wél eenvoudig te bereiden variant: het bananenblad is vervangen door plastic zakjes met voldoende gaatjes en een lus om een zakje uit het kokende water te kunnen tillen. En hoewel het kán is het moeilijk lontongrijst te overkoken. Ook geschikt voor beginners dus.

Iets lastiger dan dat zijn superieure langgraan-rijstsoorten als jasmijnrijst - een halfdroge rijst uit Thailand en basmati, wat droger en uit de gebieden tegen de Himalaya. Deze twee hebben elk een herkenbare eigen smaak en geur. Jasmijnrijst wordt ook wel pandanrijst genoemd, omdat de korrel de geur opneemt van het pandanblad dat rondom het natte rijstveldje wordt geplant.
Kom uitzoeken
Er zijn nog veel meer soorten rijst.
Er zijn er meer die we voeren.
Er zijn er nog meer dan we kunnen voeren.
Maar met wat we wel hebben, heeft u voldoende variatie om ver vooruit te kunnen. En daarover geven we u zonodig ook graag advies .